طبق برنامه ریزی هایی که داشتم مطالب وبلاگم چه تلخ و شیرین حذف می شه و فقط ماهیت وبلاگم که همیشه عنوانش جوان منتظر و معترضه باقی می مونه.

دیگه تمایلی برای مرور دفترچه خاطراتم ندارم این وبلاگ برام یادآوره یه سری خاطره است که مربوط میشه به دوران مجردیم و اینکه می تونم با رزاس اندیشه هامو به نگارش در بیارم اما در پس اندیشه هام خودمو گم کردم.

این آخرین پست وبلاگمه شاید بعدها نوشتم شاید نوشتم که مادر شدم و به چیزایی که می خواستم رسیدم اما اون چه که باعث شده من با دنیای رزاس خداحافظی کنم تغییره تغییر تو حال خودم تو گذشته خودم و اینکه آینده رو یه جوری دیگه بسازم.

ننوشتن وبلاگ برام سخته مثل جدایی مادر از بچه اش بچه ای که عاشقانه پرورشش بدی اما...

حسن رو خیلی دوست دارم می خوام با حسن به همه چیزایی که فک می کردم تنهایی بهشون می رسم برسم می خوام براش بهترین باشم بهترینی که تو عمل بهش ثابت کنه.باید زندگی آرومی رو براش بسازم چرا که لایق بهترین هاست. تمرکزم رو زندگیمه باید زندگیمو بسازم تا بتونم مفید باشم...

یاعلی.